Ἕξι πρόσφατα ποιήματα τοῦ Wendell Berry (1934).
Πρωτοδημοσιεύθηκαν στό ἠλεκτρονικό περιοδικό Plough τόν Δεκέμβριο τοῦ 2025.
O σημαντικός ἀμερικανός ποιητής γράφει γιά τό πέτασμα, τό «διαχωριστικό», ἀνάμεσα στή ζωή καί τήν αἰωνιότητα πού γίνεται πιό λεπτό.
Εἰκονογράφηση: Stephen Crotts.
Γυρισμένα στά Ἑλληνικά ἀπό τή Νατάσα Κεσμέτη,
στή μνήμη τῆς Χριστίνας και τοῦ Δημήτρη Παγκάλου.
Μισοξύπνιος εἶδα σέ ὄνειρο
πώς ὁδηγήθηκα σέ συντροφιά νεκρῶν ἀκόμη ζωντανῶν
στούς ἀγρούς
ὅπου ἐργαζόμασταν μαζί, ἐξαγνισμένοι τώρα
ἀπό τήν μεταξύ μας ἀπώλεια.
Ὄχι πιά ὅπως τούς φαντάζομαι
μικρή φωτισμένη ἀνάσα μαύρης σελίδας,
τώρα οἱ νεκροί περνοῦν ἔξω ἀπό τόν χρόνο.
Αὐτοί πού ἀγάπησα εἶναι γιά μένα παρόντες
ὡς ζωντανές ψυχές, κι ἐγώ εἶμαι γι αὐτούς,
ὅπως ἤμασταν κάποτε στόν χρόνο
δίχως κάν νά τό ὑποθέτουμε.
Μή μέ παρηγορεῖτε. Ἐνάντια σέ ἡλικία καί χρόνο,
μέ τό νά τούς χάνω τούς κρατῶ μαζί μου.
Τώρα ἔρχονται πιό κοντά,
ἐκεῖνοι πού τούς οἰκειώθηκα γιά πάντα.
Ἤμασταν ἐδῶ μαζί
ὅποιοι ποτέ δέν εἴμαστε χώρια
στοῦ κόσμου ἐτούτου τό μεγάλο Ἄλλο.
Μόνο σάν ἔχεις τή γλώσσα γιά τοῦτο
δύνασαι νά τό φανταστεῖς. Μόνον ὅταν μπορεῖς νά τό φανταστεῖς
δύνασαι νά γνωρίζεις πώς εἶναι ἀληθινό :
ὁ ἄγγελος σέ πάμφωτη δόξα βαδίζοντας
ἀνάμεσα στούς ποιμένες πού φυλᾶνε μικοκοιμισμένοι.
Ἡ αὐτοκρατορία τοῦ χρήματος, τοῦ πολέμου, καί τῆς πυρᾶς
διαχωρίζει τή γῆ.
Στην ἴδια χώρα ὑπάρχουν
ποιμένες πού ἀγρυπνοῦν φυλάγοντας τά κοπάδια τους.
Τό χώρισμα λεπταίνει ἀνάμεσα σέ τοῦτο τόν κόσμο κι αὐτόν πού μέλλεται ἤ τόν ἑπόμενο ἤ τόν ἄλλο κόσμο. Στήν ἄλλη πλευρά τοῦ πετάσματος οἱ νεκροί ζοῦν. Καθώς κανείς γερνάει μερικοί ἀπό τούς νεκρούς ζωντανεύουν περισσότερο, γίνονται πιό οὐσιαστικά ὁ ἑαυτός τους. Κανείς τούς ἀγαπάει περισσότερο. Καθώς ὁ ἑπόμενος κόσμος διακρίνεται καλύτερα, τοῦτος ἐδῶ γίνεται, ὄχι πιό ἀσαφής, μά πιό παράξενος.
Add comment
Comments